Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

"In het begin was elke dag een hel"

Logo https://hu.scrollytelling.io/de-sociale-druk-van-sociale-media-door-lisa-van-huijkelom
0:00
/
0:00
Start video

Een berichtje op Facebook over je nieuwe baan, een foto op Instagram van de leuke vakantie die je net hebt gehad en een tweet op Twitter over hoe geweldig het weekend was. Alles wordt gedeeld via sociale media en dan voornamelijk de positieve dingen uit iemands leven. Dit kan zorgen voor stress en onzekerheid. Tristan Baard heeft dit ook ervaren, hij kampte met een burn-out in zijn eindexamenjaar.

Naar boven

Via sociale media is het gemakkelijk om te zien welke successen er zijn behaald in iemands leven. Uit het onderzoek ‘The Presentation of Self in the Age of Social Media’ blijkt dat er veel aan impressiemanagement wordt gedaan op sociale media. Dit is een proces waarbij sociale media-gebruikers strategisch een beeld kunnen creëren van zichzelf.  “Mensen zoeken positieve bevestiging bij andere mensen. Ze willen zich niet kwetsbaar opstellen tegenover de rest van de wereld. Dit doen mensen ook steeds meer omdat het internet zo toegankelijk is. Mensen voelen steeds meer de behoefte, misschien ook uit onzekerheid, om alleen de positieve dingen uit hun leven te laten zien. Dus geen verdriet, ellende, lelijke foto’s op sociale media delen”, aldus Femke van den Brink, klinisch psychologe.



Naar boven

Ook Tristan kan zich hierin vinden. Hij heeft zelf ook Instagram en Facebook. “Ik zet alleen foto’s op social media als ik op vakantie ben of als ik leuke dingen doe. Ik ga niet met heel de wereld delen dat ik morgen een vier ga halen voor een toets. Je ziet alleen het goede leven van mensen en dan ga je wel snel denken “oh dat wil ik ook wel”, hierdoor ga je dan ook wel harder werken.”

Naar boven

"In de periode dat het met mij erg slecht ging, zag ik al die foto's op Instagram en Facebook iedereen allemaal leuke dingen aan het doen was. Ik mocht dan maar blij zijn als ik die dag een rondje kon lopen in het park", aldus Tristan. Ook heeft Tristan zijn eindexamengala moeten missen, hij was namelijk een jaar teruggezet vanwege zijn burn-out. Toen hij op Facebook en andere sociale media de foto’s van zijn oude klasgenootjes voorbij zag komen van het eindexamengala, sloeg dit bij hem in. “Ik zag iedereen blij en opgedoft naar het gala gaan, en dan dacht ik: en ik dan? Je ziet het bij iedereen goed gaan, en bij jou gaat het dan allesbehalve goed.”

Naar boven
Sluiten




“Sommige mensen zijn daar wat gevoeliger voor dan anderen. Mensen die juist onzeker zijn gaan hier misschien ook wel naartoe op zoek. Het heeft ook echt te maken met eigenschappen van mensen, of zij gevoelig zijn voor het vergelijken van succes op sociale media”, aldus van den Brink. Volgens haar heeft het veel te maken met onzekerheid. Mensen die een sterk zelfbeeld hebben en stevig in hun schoenen staan, zullen dit zich niet snel aantrekken. Zij hebben daar weerstand tegen en zien ook dat al die positieve foto’s en berichten niet allemaal realistisch zijn.

Naar boven

Stress, onzekerheid, veel prikkels, Tristan kon op een gegeven moment zelfs niet meer logisch nadenken. Hij stond op school er ruim voldoende voor, maar hij haalde door alle spanning alleen nog maar vieren en drieën. Hij is toen een klas teruggezet, en ging vanaf toen nog maar 2 uur per dag naar school. “Je moet jezelf eigenlijk blijven dwingen om dingen te doen; doe je dat niet, dan duurt het alleen maar langer. Het heeft bij mij uiteindelijk 1,5 jaar geduurd voordat ik met een goed gevoel wegging bij de psycholoog”, vertelt Baard.

Naar boven

Tristan kreeg in zijn eindexamenjaar te maken met een burn-out. Alles wees erop dat hij zou slagen, hij stond goed gemiddeld en had eigenlijk geen angst om te zakken. Toch ging het er allemaal heel anders aan toe in zijn eindexamenjaar. Hij had zijn enkel en kniebanden zwaar geblesseerd tijdens het voetballen, maar kreeg geen duidelijke diagnose van de dokter. Hij heeft toen 6 weken niet kunnen lopen en werd uiteindelijk geopereerd vlak voor de proefwerkweek. “Ik ging meteen van de operatie de proefwerkweek in. Dat zorgde voor veel stress. Ook kreeg ik in die tijd voor het eerst een vriendinnetje, dan gieren de hormonen ook nog eens door je lichaam. Alle verwachtingspatronen die er om je heen hangen in het examenjaar, dat trok ik op een gegeven moment niet meer”.

Naar boven

“Ik had zo’n druk leven. Voetbal, school, huiswerk en dan werd er ook nog verwacht dat ik sociaal deed met mijn vrienden. Of het nou via WhatsApp, Facebook of in het echt is. Heel de dag door ging mijn telefoon af met allerlei berichtjes. Op een gegeven moment zette ik mijn mobiel maar uit, want anders had ik die denk ik tegen de muur gegooid.”

Toen er bij Tristan was vastgesteld dat hij een burn-out had, kreeg hij hele positieve reacties vanuit zijn familie. Zijn ouders namen hem mee voor dagjes weg, voor afleiding, en zijn familie kwam hem vaak bezoeken. Ook waren er mensen die er niet goed op reageerde. Zijn vriendin op dat moment vond dat Tristan zich aanstelde. “Mijn vriendin begreep er echt niks van. Dat was echt heel lastig. Zij is dus zoals je wel begrijpt niet meer mijn vriendin”, aldus de Baard. Niet alleen zijn vriendin begreep hem niet, de jongeren om hem heen snapte ook niks van Tristan. Dat vond hij de ergste momenten, als mensen hem niet serieus namen. “Doordat het in je hoofd zit, krijg je zo weinig respect. Mensen begrijpen het gewoon echt niet.”  

Naar boven

Ondanks alle negatieve reacties, besloot Tristan toch op zoek te gaan naar professionele hulp. Hij ging een keer in de week naar een psycholoog. “Ik was emotioneel heel instabiel, kon uit het niets huilen, kreeg woedeaanvallen en had een heel kort lontje. Het klinkt heel zweverig, maar op een gegeven moment leer je jezelf echt op een bepaalde manier kennen.”

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan