Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Het perfecte kind Colette ter Woorst

Logo https://hu.scrollytelling.io/het-perfecte-kind-colette-ter-woorst

 Een mooie toekomst voor je kind. Wie wenst dat zijn eigen zoon of dochter nou niet? Op maandag breng je hem naar de tennistraining en op woensdag naar huiswerkbijles. Op school maakt hij vriendjes en bouwt hij een sociaal leven op. Kortom, het leven van je kind moet zo perfect mogelijk zijn. Zo dacht de vader van Robert Stan (22) er ook over. Nog voordat Robert geboren werd, had zijn vader zijn leven al voor hem uitgestippeld. En nu, 22 jaar later, is goed te zien wat voor impact dit heeft op zijn leven. 

Naar boven

Even voorstellen

Volledig scherm

Robert Stan werd 22 jaar geleden geboren in Nederland. Hij woonde tot zijn twintigste samen met zijn ouders in Eindhoven. Hier groeide hij op. Hij ging zoals ieder ander kind naar de basisschool waar hij al snel vrienden maakte. Op de middelbare school mocht hij vwo gaan doen. Door de druk die hij voelde van zijn ouders, heeft hij daar acht jaar over gedaan. Robert heeft een afkeer tegen studeren gecreëerd.

Sluiten
Naar boven

“Toen ik in groep vijf zat moest ik iedere zondag rekensommetjes maken met mijn vader. Terwijl al mijn vriendjes leuke dingen gingen doen, zat ik binnen mijn hersens te kraken over de uitkomst van 3 keer 7. Mijn afkeer voor studeren is denk ik daar al begonnen. Op latere leeftijd is dit alleen nog maar erger geworden. Op de middelbare school kon ik wel janken als ik proefwerkweek had. Die constante druk om het goed te willen doen is verschrikkelijk. Wanneer ik een slecht punt had gehaald, ging ik met buikpijn naar huis. Ik durfde het amper te vertellen aan m’n pa.”  

Naar boven

“Mijn vader is geboren in Roemenië. Hij is met helemaal niks begonnen en heeft alles wat hij bereikt heeft in zijn leven te danken aan zichzelf. Daar heeft hij heel hard voor gewerkt. Dat komt denk ik ook omdat zijn vader, mijn opa, ook zoveel druk op hem legde. In Roemenië zijn de verschillen tussen arm en rijk heel groot. Of je krijgt een super goede baan of beland in de goot. Dat laatste wilde mijn vader, koste wat het kost, voorkomen. En dat harde werken heeft gewerkt. In mijn geval werkt het heel averechts. Hoe groter de druk is die mijn vader op me legt, hoe slechter ik ga presteren." 

Naar boven
Sluiten
Voor/na weergave

Start de voor/na weergave

Ontwikkelingspsycholoog Steven Pont heeft al ruim 26 jaar ervaring op dit gebied. “Ieder mens krijgt van zijn ouders een soort levensopdracht mee. Bijvoorbeeld: in dit gezin wordt gesport. Het is als kind heel moeilijk om je daaruit te onttrekken en te zeggen: ‘Ik wil niet sporten, ik wil liever op muziekles.’ Dit voorbeeld is heel concreet, maar we hebben wel tientallen eisen meegekregen tijdens de opvoeding, om te voldoen. Dat gaat van ‘met je mond dicht eten’ tot ‘deze politieke partij is het beste’. Dat noemen we ook wel de gezinscultuur. Die bestaat uit een setje normen en waarden, maar ook uit een setje eisen en verwachtingen. Op het moment dat je hier niet aan voldoet, stop je met het waardig zijn van de familienaam. Sommige ouders nemen dit heel serieus en willen graag dat hun kind het pad bewandelt dat zij voor hem of haar hebben uitgestippeld. Deze druk kan heel groot worden voor een kind. Daardoor gaan ze juist op de rem staan. Dat is wat Robert, in dit geval, heeft gedaan.”  

Naar boven

Schermafbeelding 2018 06 17 om 18.52.47
Volledig scherm

Wanneer een kind het niet red om het pad te bewandelen dat zijn of haar ouders bedacht hadden, is bijles voor veel ouders de oplossing. Er wordt stevig betaald voor bijlessen en huiswerkbegeleiding in het voortgezet onderwijs. Het zijn vooral de hoger opgeleide ouders die de portemonnee trekken. In de grafiek hierboven is te zien hoeveel geld er per jaar wordt uitgegeven aan bijles voor een kind.

Schermafbeelding 2018 06 17 om 18.52.47
Sluiten
Naar boven

Robert voelt heel zijn leven al druk van zijn ouders. Voornamelijk op de middelbare school was dit het ergst. “Ik moest hoge punten halen, anders werden mijn ouders boos." Ook nu hij in Delft aan de universiteit studeert, zit hij nog steeds niet helemaal op zijn plek. “Ik ben naar de uni gegaan omdat mijn ouders dat wilden. Als ik zelf had mogen kiezen was ik liever hbo gaan doen. En nu, in mijn tweeëntwintigste levensjaar, maak ik eindelijk een besluit waar ik zelf achter sta. De universiteit is te hoog gegrepen. Heel mijn leven loop ik op mijn tenen, daar ben ik klaar mee. Ik moet het mijn ouders nog vertellen, maar ik ga hbo doen volgend jaar. Ik vind het vooral zonde dat ik daar nu pas achter kom. Waarom kon ik dat niet vier jaar eerder. Het is misschien lullig om te zeggen, maar dat verwijt ik mijn ouders."

Naar boven
Sluiten
Voor/na weergave

Start de voor/na weergave

Volgens Pont is ieder kind opzoek naar een eigen identiteit. “Dat is eigenlijk de levensopdracht van de puberteit. Wanneer iemand anders die invuloefening voor jou maakt, dan gaat het niet meer over jou maar over de ander. We moeten kinderen dus de ruimte geven om een eigen identiteit te vinden. Je kunt als ouders alsnog bepaalde dingen belangrijk maken. Door bijvoorbeeld te zeggen dat het belangrijk is om te sporten. Maar welke sport dat is, mag het kind zelf weten. Op het gebied van studie geldt dit ook. Robert moet niet iets gaan studeren omdat zijn vader dat graag wilt. Hij moet iets zoeken waar hij zelf gemotiveerd over is. Toen hij ervoor koos om een technische studie te doen die zijn vader had uitgekozen, was zijn motivatie excentriek. Wanneer je ervoor zorgt dat je van binnenuit gemotiveerd bent (intrinsiek), is de kans groter dat je iets ook echt haalt. We moeten kinderen de ruimte geven om te zoeken naar wat bij ze past, zodat de motivatie om iets te doen vanuit henzelf komt. ”

Naar boven
0:00
/
0:00
Start video

Volgens Pont wordt je tot een jaar of 13 enkel en alleen door je ouders opgevoed. Als je naar de middelbare school gaat, kijk je als puber ook heel erg naar wat je leeftijdsgenoten doen en vinden. Dit gaan de meeste kinderen na doen. Je wordt dus als het ware een beetje opgevoed door elkaar. Wanneer je gaat studeren wordt dit nog erger. Je kunt geen feestje missen, of je hebt al het gevoel dat je er niet meer bij hoort. Studenten creëren een soort tweede identiteit op sociale media. De buitenwereld moet zien hoe leuk en tof jij bent en hoe geweldig jouw leven is. Er is een enorm beeld dat als je leven niet elk moment oppie toppie is, je niet voldoet. Pont gelooft niet dat deze druk nog bij de ouders vandaan komt, die druk leggen studenten op elkaar. Dit wordt door zogenoemde 'influencers' alleen maar versterkt. Wie wil het perfecte leven wat zij op sociale media hebben nou niet?

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan