Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Het verhaal van Kubra

Logo https://hu.scrollytelling.io/het-verhaal-van-kubra

Naar boven

Naar boven

 Lang ben ik boos geweest op de vraag “Waar kom je vandaan?”. Vooral omdat ik daar nooit een duidelijk antwoord op had. Waar kom ik in godsnaam vandaan? Meestal antwoord ik op deze vraag door te zeggen dat ik een Azerbeidzjaanse Turk ben en dat er hier en daar Iraanse invloeden terug te vinden zijn in mijn familie. Nooit was ik zeker van mijn antwoord. 

 Door de geschiedenis van de dorpen waar mijn ouders geboren zijn is mijn kennis over de Armeens-Turkse oorlog toegenomen.

 Hoe groot is de kans dat ik Armeens ben en dat mijn voorouders Armeense vluchtelingen waren? Wat als mijn familie helemaal geen Turkse afkomst heeft?
   
Dit waren enkele vragen waar ik een lange tijd mee zat. Uiteindelijk heb ik een DNA-test afgenomen om deze vragen te kunnen beantwoorden.

Naar boven
0:00
/
0:00
Start audio

Het was 1915 wanneer de oorlog tussen Turkije en Armenië plaatsvond. Een onderwerp dat nog steeds gevoelig ligt en een onderwerp dat bij ons thuis nooit erg besproken werd. Het was dankzij een Armeense vriendin, Paola Sarkisov,  dat ik begon te ontdekken wat een gruwelijke geschiedenis deze twee landen hadden.

"Kubra, jij bent sowieso Armeens. Ik ben daar zeker van." Ik herinner het me als de dag van gisteren toen ze dat tegen me zei. Hoe meer we over de geschiedenis spraken, hoe meer ik te weten kwam dat we veel gemeenschappelijk hadden. Zo hadden onze voorouders in dezelfde stad, Igdir, gewoond tijdens de Armeens-Turkse oorlog.

Mijn moeder is geboren in Hakmehmet, een dorp in de stad Igdir dat in het oosten van Turkije ligt. Dit gebied behoorde oorspronkelijk tot Armenië voordat het Ottomaanse Rijk Igdir had veroverd. De Armenen die daar nog woonden hebben zich moeten vermommen als islamitische Turken om met rust gelaten te worden.

Mijn vader is geboren in Ali Kamer, een dorp waar Armenen en Azeri-Turken naast elkaar in vrede konden leven. Ik heb met de twee oudste vrouwen in mijn familie gesproken over hun ervaringen in Ali Kamer. Ze hebben het over goede en slechte herinneringen, hoe ze meerdere malen zijn moeten vluchten naar Iran en hoe mensen werden verbrand in een put. Tijdens mijn gesprek met hen had ik al snel door dat deze vrouwen hier niet graag aan terugdachten. “Ik moet er goed over nadenken, ik heb alle herinneringen verdrongen.”, zegt Hanimzer (87). Ik hoor de trillingen in haar stem terwijl ze me vertelt hoe haar moeder haar eerste kind heeft moeten achterlaten tijdens het vluchten. “Mijn ouders hadden een Armeense buurvrouw. Terwijl mijn moeder haar dochtertje in slaap probeerde te krijgen kwam de buurvrouw zeggen dat ze nu meteen moest vluchten en dat de Armenen het dorp waren binnengevallen. Toen ze buiten ging kijken zag ze hoe de bewoners van Ali Kamer het dorp verlieten. Ze vluchtte mee, zonder haar dochter mee te nemen. Ze werd nooit meer teruggevonden.”   Deze verhalen maken mij emotioneel. Ik voelde me ellendig. Ik stond er nooit eerder bij stil dat de primitieve dorpen die ik bezocht als kind zo’n gruwelijke geschiedenis hadden.




Naar boven

Naar boven




                           
                           


Naar boven
0:00
/
0:00
Start audio


 "In het dorpje Oba hebben ze mensen verbrand. Het verhaal gaat nog steeds rond. Ze hebben de dorpelingen in een put gegooid, benzine over hen gegoten en in brand gestoken.
Voordat de Armenen Turkije hebben verlaten was Igdir van hen. De dorpen Oba, Ali Kamer en Hakveyis waren islamitisch, maar ook van de Armenen. We leefden naast elkaar. Het waren onze buren. Iedereen had zijn eigen stukje landbouwgrond waar ze gingen oogsten. We probeerden te communiceren met handgebaren omdat we elkaars taal niet konden spreken."



Naar boven
0:00
/
0:00
Start audio


 "Mijn oma vertelde me dat ze vaak moesten vluchten naar Iran. De wegen waren toen niet zo toegankelijk als nu en moesten ze oversteken door een rivier. Ze bonden hun kinderen vast aan hun rug terwijl ze de rivier overstaken, maar het gebeurde weleens dat er kinderen verdronken.
Ze hebben zoveel moeilijkheden meegemaakt: er was geen eten, geen water. Er was zelfs geen graan om aan de kleinsten te geven. Mensen stierven door hongersnood. Als je geluk had zorgden de mensen in Iran goed voor je, maar dat
was lang niet altijd het geval."


Naar boven


De DNA test bestaat uit twee delen: een migratieroute van mijn voorouders en de percentages van de genetische polen die overeenkomen met mijn speeksel.



Naar boven

Schermafbeelding 2018 01 26 om 11.59.04
Volledig scherm

De resultaten van de genetische polen zijn erg verassend: 14,2% Zuidoost Indisch, 14% Fennoscandinavisch en 13,6% Arabisch.
Deze resultaten zijn niet meteen in verhouding met de migratieroute. Volgens de informatie die het bedrijf van de DNA test, GPSOrigins, geeft is er een link met Fennoscandinavië en Tsjetsjenië omdat de genen van Tsjetsjenen overeenkomen met Scandinavisch bloed.
Dit zou komen doordat Vikings destijds naar Rusland gingen en zo hun genen hebben verspreid. De andere genetische polen worden niet duidelijk verklaard door het bedrijf. 




Schermafbeelding 2018 01 26 om 11.59.04
Sluiten
Naar boven

De Route

Datastippenlijn
Volledig scherm

Je ziet twee stippellijnen. Deze geven een moederlijke en een vaderlijke route aan. Welke moederlijk en welke vaderlijk is kan GPSOrigins niet onderscheiden. Het is verbazend dat beide lijnen bijna hetzelfde zijn. 
Het merkwaardigste verschil is dat een tak uit mijn familie ooit heeft gewoond in Dagestan voordat ze verdergingen naar de hoofdstad van Armenië, Yerevan. 
Dagestan is, net als Tsjetsjenië, een autonome republiek van Rusland. Het verschil met Tsjetsjenië is dat het Azerbeidzjaans een officiële taal is in Dagestan. Dit is een interessant gegeven omdat Azerbeidzjaans mijn tweede moedertaal is. 
De migratie naar Turkije is niet weergegeven omdat de DNA test geen recente route geeft. Ze gaan terug naar 800 tot 1000 jaar. Dit betekent dat de migratie naar Turkije pas de afgelopen paar honderd jaar gebeurd zou moeten zijn. 

Doordat mijn voorouders in Igdir zijn gaan wonen is de vraag 'Ben ik Armeens?' niet beantwoord. Het gebied waar ze zich zijn gaan vestigen behoorde tot Armenië. Waarom zijn ze niet verhuisd nadat de Turken dat gebied hadden veroverd? Hebben zij, net zoals vele anderen, zich vermomd als moslims om in vrede te kunnen blijven leven? 

Datastippenlijn
Sluiten
Naar boven

Naar boven

Dit project, want zo wil ik het noemen, is nog lang niet afgerond voor mij. De resultaten van mijn DNA test en de gesprekken die ik heb gevoerd hebben alleen maar nog meer vragen opgewekt. 
Wat is de link met Azerbeidzjan en Iran? Hebben mijn voorouders bloed aan hun handen? 
Ik wil reizen naar de dorpen en de grens naar Armenië oversteken. Ik wil mijn voeten zetten op de gronden waar deze afgrijselijke gebeurtenissen hebben plaatsgevonden.


Naar boven


Voor de DNA test heb ik een crowdfunding opgericht. Zonder jullie steun had ik dit verhaal niet kunnen maken:

Charlotte Deprez
Lotte François
Maryse Tastenhoye
Nilay Gurbuz
Paola Sarkisov
Ruban Mayda
Ruben Schietse
Salah Houichet
Seth Ghazaryan
Sirine Najam






 







Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan