Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Het verhaal van Luca

Logo https://hu.scrollytelling.io/het-verhaal-van-luca






Tekst en Beeld: Luca Berghuis

Naar boven
Naar boven

Naar boven

Een oude boerderij uit 1876, met een grote schuur erachter, schaapjes in de ‘tuin’, grote kamers en vooral heel veel scheuren. Een huis dat sinds 2013 geen thuis meer is. Lief en leed is er gedeeld, maar de afgelopen vijf jaar vooral leed. In het begin ging het soepel, zélfs de samenwerking met de NAM verliep best goed. Maar toen moesten er voor elke scheur zeven mensen komen kijken en checken of het wel echt door de aardbevingen kwam. En dat zijn veel scheuren. En als alles was gerepareerd, gestukt en geverfd kwam de volgende beving weer. En speelt het hele riedeltje zich opnieuw af. Ellende, een hele zomer niet slapen van de stress. Behalve de zorgen om geld, “dit huis is mijn pensioen.” “Wordt dit allemaal wel vergoed?”, zijn er constant vreemde mensen in huis, “privacy is ver te zoeken.” Ondanks dit alles word ik ontzettend warm ontvangen en doen Peter en Francien meer dan hun best om mij te helpen met mijn onderzoek. Meerdere verontschuldigingen dat ik niet kan kijken bij de scheuren in de schuur, omdat die verbouwd wordt. Dat de aardbevingen er zijn hebben Peter en Francien al geaccepteerd, het enige wat ze willen is gerechtigheid. “Geen enkele Groninger heeft hier om gevraagd. We verdienen het om serieus genomen te worden. Het is toch niet normaal als je huis op instorten staat, duidelijk na de aardbevingen, dat er niets wordt gedaan en dat je tussen puin leeft!”

Naar boven

Naar boven
Naar boven

Naar boven

Naar boven

“Gelukkig hebben wij niet zoveel schade als andere mensen, maar toch is het wel erg vervelend. Er moesten veel dingen aangepast, verstevigd en opnieuw geverfd worden.” Terwijl we een rondje door het huis lopen, komen we toch langs best veel plekken waar iets mee moest gebeuren. Rob en Marga doen er erg nuchter over, niet omdat ze het aardbevingsprobleem niet serieus nemen, integendeel, alleen ze weten hoeveel erger sommige mensen het hebben. “Wat het in ons geval vooral is, is het vele gedoe dat het meebrengt. Er hoefde boven alleen een paar balken ter versteviging worden gezet door een timmerman, maar dan moesten daar per sé eerst 5 andere mensen voor langskomen om alles te checken en nogmaals een bouwtekening te maken en wéér te checken of het wel echt nodig was etcetera, etcetera. Daar word je gewoon heel moe van. Het moet op een simpele en snelle manier gebeuren.”



Naar boven

Naar boven

Naar boven











Beeld: Mark Reysoo


Naar boven

Naar boven

Naar boven
Naar boven

Naar boven

Sinds de eerste grote aardbeving van 2012 voelde ze zich niet meer veilig in haar eigen huis, in haar oude arbeiderswoning in Wirdum, waar ze met ‘haar Tjarco’ al een aantal decennia woont. Wirdum ligt in de gemeente Loppersum, een plek die altijd dicht bij het epicentrum van de aardbevingen zit. Hun huis zakte meer dan een halve meter in de grond, water kwam naar binnen, de balken draaiden. Eerst woonden ze alleen in het ‘nieuw’ aangebouwde gedeelte: de slaapkamer, totdat ze van vakantiepark naar campings moesten verhuizen. Dit allemaal van 2012 tot oktober 2017, toen hun nieuwgebouwde, aardbevingsveilige, huis eindelijk klaar was. Terwijl Tjarco een kruiswoordpuzzel maakt in een grote rode stoel, vertelt Mimi met tranen in haar ogen uitgebreid hun verhaal; het gedoe met de NAM, het onveiligheidsgevoel, de extreme stress. Ze hebben een zware tijd achter de rug, die nu met het nieuwe huis hopelijk afgesloten kan worden. “Ik betwijfel of ik ooit nog vertrouwen in de overheid zal hebben, we zijn afgepoeierd alsof we een stel zeurende mensen zijn.” Groningers hebben het gevoel dat de staat de ernst van het probleem niet serieus neemt. “In het burgerwetboek staat dat de staat zorgt dat al haar burgers veilig zijn, maar horen Groningers daar dan niet bij?” Een afscheid met alleen een hand is niet genoeg, als ik wegga krijg ik een dikke knuffel van Mimi.

Naar boven

Zuidwolde, Bedum
Luister naar de audio

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan