Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

De levenswijze van Jehova's getuigen

Logo https://hu.scrollytelling.io/het-verhaal-van-menen
0:00
/
0:00
Start audio

De Koninkrijkszaal voor Jehova’s getuigen in Dordrecht valt niet echt op tussen de rijtjeshuizen. Toch onderscheidt het zich ten opzichte van de andere huizen wel door de letters die er op het pand staan. Ook staat er een televisiescherm tegen het raam aan die een filmpje afspeelt waarin uitleg wordt gegeven over de religie van Jehova’s getuigen.

De deur staat open en het begint druk te worden bij de garderobe van de Koninkrijkszaal. Het is dinsdagavond kwart over zeven, en over een kwartier zal de bijeenkomst van start gaan. Mensen vegen hun voeten af terwijl ze binnenkomen, en wrijven in hun handen om zo de winterse kou van buiten te laten verdwijnen. Wanneer zij hun jassen uittrekken, komen de meest deftige outfits tevoorschijn. De mannen in pak, en de vrouwen in een jurk of rok. Ook de kinderen zien er netjes uit. Jongetjes en meisjes van verschillende leeftijden zeggen elkaar vrolijk gedag, sommigen met een knuffel erbij. Enthousiast praat men nog even met elkaar, totdat de voorzitter het teken geeft dat ze gaan beginnen. Het wordt stil, iedereen zoekt zijn plekje op in de zaal en gaat zitten.  

De zaal heeft een serene uitstraling, en lijkt in de verste verte nog niet op een kerk. De muren zijn grijs en wit, en er hangen niks van beeldjes of schilderijen aan de muur. Wel hangen er twee grote televisieschermen waarop een Bijbelse tekst wordt weergeven. De voorzitter ‘Jozef Nitalessy’ luidt een gebed in, en op dat moment beginnen alle mensen uit de zaal op te staan uit hun stoel. Het zegelied ‘Ik wil het’ wordt door iedereen uit het hoofd meegezongen. Een eerbetoon aan Jehovah. Nadat het lied is afgelopen gaat iedereen weer zitten.

Opvallend is dat niemand meer met een papieren Bijbel in de hand zit, en in plaats daarvan zijn iPad erbij pakt waarop de onlineversie van de Bijbel staat. Nog opvallender is dat iedereen elkaar aanspreekt met ‘Broeder’ of ‘Zuster’. Het benadrukt een onderlinge verbondenheid onder de mensen die deel uitmaken van de gemeenschap. Iedereen is hier gelijk, en iedereen hoort hier bij elkaar. Nog een opmerkelijk iets is dat iedereen naar elkaar lacht, een bemoedigend knikje geeft of een andere manier van sympathie uitstraalt. De eenheid lijkt benadrukt te worden doordat iedereen elkaar een teken van waardering geeft.   Jozef vraagt iedereen het zevende hoofdstuk van de Bijbel erbij te pakken en begint voor te lezen. Vervolgens vraagt hij of een andere Broeder of Zuster, vrijwillig naar voren wil komen om het volgende gebed voor te lezen. Een jongetje van een jaar of tien steekt zijn vinger omhoog, en mag naar voren komen. Het is Jesse, langzaam, maar duidelijk articulerend leest hij voor. Hier en daar maakt hij soms een foutje in de klemtoon van bepaalde woorden, waardoor een zin niet helemaal uitkomt zoals het hoort. Als hij klaar is komt Jozef weer naar voren. Hij heeft aantekeningen gemaakt van de voordracht van Jesse. ‘’Jesse, je hebt het super goed gedaan. Je weet de juiste woorden te benadrukken, maar let soms op de klemtoon. Dat is belangrijk om de juiste vertaling van de Bijbel te weergeven. Het woord ‘onrein’, heb je goed beklemtoont, ‘ga’, ‘kom’, nou jongen dat heb je echt goed gedaan, keurig!’ Met een glimlach op zijn hoofd loopt Jesse terug naar zijn plek en gaat tussen zijn ouders in zitten. Die geven hem nog een bemoedigend klopje op zijn schouders.  

‘Zuster de Lijster en Zuster van Driel, jullie mogen naar voren komen voor het eerste na bezoek’, zegt Jozef dan. Twee vrouwen van middelbare leeftijd komen naar voren en krijgen beiden een microfoon toegereikt. Ze beginnen als het ware een toneelstukje op te voeren. Het is meteen duidelijk waar dit toneelstuk voor dient: het oefenen van prediking van deur- tot deur. Zuster de Lijster doet alsof ze aanbelt bij Zuster van Driel. Die speelt weer alsof ze niet van de Jehova’s gemeenschap is. ‘Dag mevrouw, de vorige keer dat ik bij u was had ik u iets uitgelegd over het Koninkrijk van God. Heeft u daar nog over nagedacht?’ ‘Nou nee eigenlijk niet’, zegt Zuster van Driel dan op een beduusde toon. ‘Dat geeft niks. Ik heb mijn Bijbel op mijn tablet bij en kan u een stukje voorlezen zodat u er meer van begrijpt, als u dat wil?’ ‘Ja dat is goed’, en dan begint ze een stukje voor te lezen. Vervolgens stelt Zuster de Lijster de volgende vraag: ‘Denkt u dat het mogelijk is om in een wereld te leven zonder pijn?’ En zo volgen er nog een aantal vragen die waarschijnlijk wel belangstelling wekken bij mensen die niet in de Jehova’s gemeenschap zitten. Na de twee Zusters volgt er nog een koppel Broeders die een oefening van prediken voordoen op het podium, weliswaar met een andere invalshoek. Ook worden er andere Bijbelse teksten bijgehaald.  

Na de opgevoerde stukjes van de Broeders en Zusters, wordt het ineens donker in de zaal. De televisieschermen die links- en rechts van het altaar aan de muur hangen, lichten op. Een film begint te spelen. De film laat zien dat Jezus in een dorp een overleden meisje van veertien weer tot leven brengt, en dat hij een oude vrouw die lijdt aan bloedverlies weer beter maakt zonder daarbij bloed te hoeven gebruiken. Namelijk: zij hoeft alleen maar de stof van zijn gewaad aan te raken en ze is alweer beter.

Als de film is afgelopen valt er even een stilte. De meeste mensen hebben hun blik nog gevestigd op de televisie, ook al is daar niks meer te zien. De film heeft duidelijk een indruk achtergelaten bij iedereen. Dan gaan de lichten weer aan, en wordt de avond afgesloten met nog een laatste lied. Iedereen staat op en zingt weer uit zijn hoofd mee. Nog een laatste eerbetoon op deze avond aan Jehovah.

Naar boven

Marie-Claire Vincent is 20 jaar oud en studeert pedagogische wetenschappen aan de universiteit van Utrecht. Vaak wordt ze geconfronteerd met de opmerking: ‘Oh ben jij Jehova’s Getuigen? Ik dacht dat dat van die saaie mensen zijn die niks mogen’. Maar voor Marie-Claire klopt dit beeld niet. Ze leidt net als alle 20-jarige Nederlands studenten een normaal leven, draagt make-up, heeft een vriendje en studeert. Enige verschil is dat zij een Jehova’s getuige is. Maar dit beperkt haar leven niet, integendeel het verruimt haar leven alleen maar.

Wat gelooft een Getuigen?
Jehovah’s Getuigen doen hun best volgens het christelijke geloof te leven dat Jezus onderwees. Zo aanbidden we God en gebruiken we zijn naam, Jehovah, in onze aanbidding. We zien de Bijbel als Gods boodschap aan ons. Ons geloof is daarom ook gebaseerd op de Bijbel en niet op eigen leerstellingen. De rode draad door de Bijbel is het Koninkrijk van God. Wij zijn ervan overtuigd dat Gods Koninkrijk de enige beste regering is die over mensen kan regeren. In verband met de toekomst zien we uit naar een mooie toekomst op aarde in een paradijs.  

Waar ligt het verschil tussen het Christendom en jullie geloof?
In grote lijnen is het Christendom vergelijkbaar met Jehovah’s Getuigen. Enkele belangrijke verschillen zijn: Jehovah’s Getuigen geloven echt wat er in de Bijbel staat. De Bijbel staat centraal in onze aanbidding. En we zijn ervan overtuigd dat er een Koninkrijk op aarde komt. Deze overtuiging is niet gebaseerd op eigen leringen, maar op wat er in de Bijbel staat. Hierbij denkend aan het modelgebed waarin staat: ‘Laat uw Koninkrijk komen. Laat uw wil gedaan worden op aarde net zoals in de hemel’.  

Waar komen jullie bijeen, en hoe vaak?

We komen bijeen in een vergaderzaal dat we de Koninkrijkszaal noemen. Hier komen we twee keer per week bijeen. Dinsdagavond en zaterdagmiddag zijn de standaarddagen, dinsdagavond is in heel Nederland bij elke Koninkrijkszaal hetzelfde.  

Waarom is het binnen jullie gemeenschap zo belangrijk om andere mensen ook te overtuigen van jullie geloof?

In van huis-tot-huis gaan in inderdaad een belangrijk onderdeel van onze aanbidding. We willen zoveel mogelijk mensen vertellen over de mooie toekomst die God ons beloofd in de Bijbel. Jezus ging tijdens zijn leven op aarde ook samen met zijn discipelen naar mensen toe om over die toekomst te spreken. Jezus heeft in de Bijbel deze opdracht opgeschreven om naar mensen toe te gaan en het ‘goede nieuws van het Koninkrijk’ te vertellen (Mattheus 24:14). Wij volgen deze opdracht dus gewoon op.  

Was jij vrij als kind om je aan te sluiten, of ging dit automatisch vanuit je opvoeding?

Mijn ouders waren als Jehovah’s Getuigen toen ik geboren werd, dus ik ben met het geloof opgevoed. Mijn hele leven lang is mij nooit iets opgedrongen. Ik ben altijd vrijgelaten in de keuze of ik Jehovah’s Getuigen wilde zijn of niet. Er vindt in ons geloof ook geen kinderdoop plaats. Je kunt zelf aangeven wanneer je gedoopt wil worden, wanneer je dus echt overtuigd bent van het geloof. Ik ben zelf vorig jaar gedoopt en dit was dus echt mijn eigen keus.  

Een regel die bij jullie geloofsbeleid hoort is het weigeren van bloedtransfusies, hoe sta jij hiertegenover?

Ik weiger inderdaad bloedtransfusie, maar dit betekent niet dat ik niets geef om mijn leven ofzo. Ik accepteer wel alle andere dingen die mogelijk zijn om mijn leven te redden. Er zijn echt heel veel andere methodes mogelijk. Ziekenhuizen gebruiken deze andere methodes bij iedereen, niet alleen speciaal bij Jehovah’s Getuigen.    

Hoeveel tijd besteedt je per week of maand aan je geloof?

Ik ga twee keer in de week naar de bijeenkomsten, twee keer per week langs de deuren en ik lees in de Bijbel of in andere tijdschriften of boeken van onze organisatie. Ik zie het als een manier van leven, dus mijn leven bouw ik eigen om het geloof heen. Ik heb mijn werk en ik studeer, maar dit zie ik eigenlijk als iets wat ik doe naast mijn geloof.  

Wat maakt jullie gemeenschap zo hecht?

We geloven allemaal in hetzelfde wat natuurlijk voor eenheid zorgt en automatisch voor een band met elkaar. Als ik naar het buitenland ga, dan zoek ik ook weleens een Koninkrijkszaal op en zodra je binnenkomt voelt het als thuis. Je kent de mensen niet, maar je hebt wel dezelfde overtuiging dus dat zorgt al voor een band.  

Veel mensen weten niets van jullie geloof, behalve dat jullie langs de deuren gaan. Hoe komt jullie gemeenschap zo besloten?
Ik zie Jehovah’s Getuigen eigenlijk niet als een besloten gemeenschap, iedereen is namelijk welkom. We gaan juist van huis tot huis, om andere mensen ook uit te nodigen in onze gemeenschap.

Wat vind jij het belangrijkste aan Getuigen zijn?
 Ik ben heel blij dat ik een Jehovah’s Getuige ben. Door wat ik doe laat ik zien dat ik God heel dankbaar ben voor het leven en alle scheppingen op aarde. Daarbij ben ik opgevoed met de normen en waarden uit de Bijbel wat je echt tot een gelukkig mens maakt. Simpele dingen als ‘wees altijd eerlijk’ en ‘vriendelijk tegenover iedereen’ maken je echt een mooier mens.  






Naar boven

Naar boven

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan