Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Naar de plastische chirurg of naar de psychiater? Juliette Essink

Logo https://hu.scrollytelling.io/naar-de-plastische-chirurg-of-naar-de-psychiater-juliette-essink

Uren achter elkaar voor de spiegel staan, niet meer naar buiten durven uit schaamte voor je eigen gezicht, haar of lichaam. Hiermee dealen mensen met Body Dysmorphic Disorder – ingebeelde lelijkheid – dagelijks. Het leven van een patiënt met BDD wordt onmogelijk. Het vergrijpen naar cosmetische chirurgie lijkt een makkelijke oplossing voor veel patiënten, je zegt immers gewoon wat je veranderd wil hebben en voilà. Is dit wel de juiste oplossing voor patiënten met BDD?


Naar boven

Mensen met Body Dysmorphic Disorder beleven hun uiterlijk anders dan dat anderen doen, ze zijn ervan overtuigd dat er iets mis is met hun uiterlijk. Dit kan bijvoorbeeld je neus zijn, je haar, je gezicht of je billen. In Nederland hebben naar schatting zo’n 1 op de 100 Nederlanders BDD. BDD’ers besteden veel tijd, zo’n drie tot acht uur per dag, aan het denken over hun onvolkomenheden, het bekijken en onderzoeken ervan in spiegel, etalages of reflecterende ramen en het ondernemen van pogingen om de ‘misvormingen’ te verbergen of zelfs te veranderen door middel van cosmetische chirurgie. Bij mensen die een cosmetische arts bezoeken ligt het aantal mensen met BDD nog hoger. Daar lijdt 5 tot 15 procent aan de stoornis.

Naar boven
0:00
/
0:00
Start audio

Karin Westera (55) lijdt aan BDD. Een traumatische ervaring op de middelbare school heeft haar leven getekend. ''Het is eigenlijk begonnen toen ik 14 jaar oud was. Toen ben ik van een klein plattelandsdorp naar een stad verhuisd. Dat was heel moeilijk, ik zat niet lekker in mijn vel en ik was natuurlijk al mijn vriendjes en vriendinnetjes kwijt. Ik kwam op de middelbare school op het atheneum en hier begon het eigenlijk.'' 

Naar boven

Nu beïnvloedt dit haar leven elke dag. Ze werkte tot 2005 in het onderwijs, maar is sindsdien afgekeurd om te werken. Voor haar was het heel moeilijk om normaal te kunnen functioneren. ‘’Alles is eng. Elke sociale manier van omgang. Naar school gaan, boodschappen doen, verjaardagen. Ik ben al 15 jaar niet op de verjaardag van mijn schoonzus geweest. Zelfs op vakantie gaan is een ramp, heel mijn leven wordt beheerst door mijn BDD. Wanneer ik om 8 uur op school moest zijn om te werken, stond ik om 5 uur op en was ik soms nog niet op tijd klaar’’ vertelt Karin.

Toen het voor Karin nog onbekend was waar zij eigenlijk aan leed, vond ze het heel moeilijk om erover te praten met mensen. ‘’Ik durfde niet zomaar te zeggen hoe onzeker en lelijk ik me voelde, dan kijken mensen je toch raar aan. Ik kwam vaak te laat op mijn werk en verzon hier allerlei smoesjes voor. Ik voelde me dus eigenlijk ook nog altijd heel schuldig, dat ik altijd maar alles verpestte voor anderen. Ze kunnen nooit echt 100 procent op mij rekenen. ‘’

Voor Karin voelt alles als bedreigend. ''Als iemand bijvoorbeeld een opmerking maakt, die misschien wel neutraal of positief bedoeld zou zijn, dan was dit voor mij juist een trigger. Wanneer iemand bijvoorbeeld zegt ‘Oh ik herkende je aan je haar’ Dan was dat voor mij meteen een bevestiging dat mijn haar raar is. Dit was altijd een soort bevestiging voor mezelf van ‘ik ben dus inderdaad lelijk en ik kan mezelf niet laten zien’ Alles wordt hypergevoelig.''

Zelfs dagelijkse dingen zoals de boodschappen doen of het vuilnis buiten zetten zijn voor Karin geen gewone dingen. Een keertje leuk shoppen zit er voor haar ook niet in. ''Kleren kopen vind ik een drama. Ik ben iemand en ik denk meerdere BDD’ers, die een bepaalde set kleren heeft waarbij je je veilig voelt. Voor een ander ben ik waarschijnlijk niet modieus, maar daar kan ik me juist achter verschuilen.''  

Naar boven

Karin heeft ook meerdere malen cosmetische chirurgie overwogen. ‘’In mijn geval gaat het om mijn haar. Ik heb vaak genoeg op internet dingen gezocht die ik zou kunnen veranderen, bijvoorbeeld mijn hoofd kaal scheren en een pruik laten maken. Ik hen hier ook vaak telefonisch contact over gehad en folders aangevraagd, maar gelukkig nooit de stap gezet. Ik ben bij mijn therapie tot besef gekomen dat dit niet zal gaan helpen’’ vertelt Karin.

Therapie 
Inmiddels heeft Karin ongeveer 8 jaar therapie gehad. Omdat zij gediagnostiseerd was met een hele zware vorm van BDD, ging dit heel moeizaam. '' Ik had ook zelf het idee dat niemand mij hier ooit vanaf helpt en dat is denk ik nog steeds zo, ik zal er nooit helemaal vanaf komen. Ik geloofde niet meer in enige vooruitgang. De simpelste dingen lukken me al niet, even het vuilnis buiten zetten was al eng. Of de deur opendoen voor de post; als dit al niet lukte, hoe moest ik dan ooit iets anders doen? Er is ook overwogen om mij op te nemen in een kliniek, omdat ze niet verder kwamen met mij. Ik heb toch doorgezet met therapie, en op een gegeven moment brak ik. Ik had al jaren niet gehuild, dat was iets wat ik ook altijd wegdrukte. Ik zat zo erg te huilen dat ik er zelf van schrok. Dit was een doorbraak en hier heb ik dan ook de therapie verder doorgezet. Het gaat heel langzaam maar dat geeft niet omdat het wel effectief was. Ik heb niet meer mijn gewone leven kunnen oppakken, ook al gaat het op het moment best goed met me. Ik ben toch bang dat wanneer ik weer in een normaal werkritme terecht kom met veel stress dat ik weer doorsla en terugval''  vertelt Karin. 

Naar boven

Schermafbeelding 2018 06 14 om 16.42.26
Volledig scherm

Cosmetische chirurgie is ook volgens psychiater Nienke Vulink niet de oplossing. Ze is hoofd van de polikliniek Angststoornissen in het AMC en doet veel onderzoek naar BDD.’’ 80 tot 90 procent is na een ingreep weer ontevreden of legt de focus vervolgens weer op een ander lichaamsdeel. Ik ken het ziektebeeld en ik ben ervan overtuigd dat plastische chirurgie niet helpt. Je lost de problemen er niet mee op’’ vertelt Vulink.

Vulink vindt het belangrijk dat ook plastische chirurgen meer weten over BDD, ook zij moeten bekend zijn met deze psychische stoornis. Ze pleit ervoor dat plastische chirurgen hun patiënten een vragenlijst laat in te vullen zodat BDD beter herkend kan worden. ‘’Plastische chirurgen moeten meer doorvragen en kijken of de ernst van het lijden ook in verhouding staat met de ingreep die een patiënt wil ondergaan. En dat kan nog veel beter.’’   

Schermafbeelding 2018 06 14 om 16.42.26
Sluiten
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan