Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Onwetendheid bij diagnose ADHD en de bijbehorende medicatie

Logo https://hu.scrollytelling.io/onwetendheid-rondom-diagnose-adhd-en-bijhorende-medicatie

 

Naar boven

Toen Marie W.’s dochter* door een psycholoog geadviseerd werd om te starten met medicijnen nadat zij de diagnose ADHD kreeg, wilde Marie eerst een second opinion van de huisarts. De stelling van de huisarts was ‘Baat het niet dan schaadt het niet’. Zo begon haar dochter met het slikken van Ritalin, maar hiermee waren de problemen niet verholpen. 

“Mijn dochter werd er heel erg vlak van, haar hele karakter werd door de medicijnen afgevlakt”, vertelt Marie. “Zo had ze voorheen bijvoorbeeld vaak de slappe lach, maar die was toe gewoon weg. Daarnaast bleken ook haar angsten sterker te worden.” Ondanks de diagnose was Marie er niet helemaal van overtuigt dat het daarmee gezegd was. In de tussentijd kwam ze erachter dat haar man dacht autisme te hebben. “Naar aanleiding daarvan ben ik over autisme gaan lezen. Heel veel dingen die ik toen las kwamen met mijn dochter overeen. Ik las gewoon precies hoe zij was. Daardoor ben ik contact gaan zoeken met een GZ-psycholoog.”  

Na een lang onderzoekstraject werd eindelijk de juiste diagnose gesteld, autisme (ASS). “Mijn dochter zei toen direct ‘Dan hoef ik ook dat medicijn niet meer, want dan heb ik dus geen adhd!’. De diagnose is nog steeds ADHD en ASS, maar ik denk zelf dat het ADHD wel voortkomt vanuit het autisme. Met de Ritalin zijn we toen wel gestopt en hebben uiteindelijk medicatie gekregen voor autisme.”  

Met de juiste diagnose gaat het beter met haar dochter. Toch had Marie liever gehad dat het traject anders was gelopen. “Ik stond er best wel heel erg alleen voor”, herinnert ze zich. “Vanuit school kreeg ik geen hulp, omdat zij vonden dat het allemaal wel goed ging. Daarentegen was mijn dochter thuis onhandelbaar.” Bovendien was er geen groot budget binnen de school voor onderzoek, waardoor dat alleen werd ingezet bij handelingsverlegenheid. Nadat Marie en haar dochter op eigen verzoek werden doorverwezen naar een psycholoog startte er een onderzoek. Hieruit kwam uiteindelijk de diagnose ADHD. “De eerste diagnose werd vastgesteld door een psycholoog, dus je gaat er dan vanuit dat het zo is. Achteraf gezien weet je wel dat zij vooral gespecialiseerd waren op angsten en dergelijken. Dus eigenlijk hadden zij niet de kennis van zaken die wij nodig hadden. Zeker nadat de huisarts als second opinion zich aansloot bij het advies om Ritalin te gaan slikken, was ik ervan overtuigd dat dit het beste was. Op dat moment was het gewoon heel zwaar en is alles dat kan helpen een soort pleister op de wond”, legt Marie uit.  

“Kijk, achteraf gezien hadden de eerste stappen misschien wel overgeslagen kunnen worden. Ik wist in het begin alleen niet waar ik moest aankloppen voor begeleiding of hulp. Op school zeiden ze dus dat er niks aan de hand was, dan voel je je ook niet serieus genomen. Zelf wist ik er niet zo veel van af, maar achteraf is het gewoon allemaal duidelijker. Mijn dochter had vroeger namelijk al moeite met omschakelingen en alles wat met haar mond te maken heeft is gewoon heel gevoelig. Daarvoor hebben we toen der tijd een logopedie screening gedaan, die standaard gedaan werd bij alle kinderen van een bepaalde leeftijd. Daaruit kwamen een aantal dingen zoals dat ze prikkelgevoelig is, maar er zijn verder nooit verbanden gelegd.”  

Marie denkt dat er veel onwetendheid omtrent adhd-medicatie is bij patiënten en ouders, maar ook bij de zorg zelf. “Ik heb bij de praktijk, waar we toen liepen vanwege de medicatie, gelezen dat er eigenlijk nog heel veel onderzoek gedaan wordt naar de lange termijn effecten van deze medicijnen. Dus ook de zorg heeft het nog niet volledig in kaart gebracht.” Toch begrijpt ze waarom de medicijnen alsnog zo vaak worden voorgeschreven. “Ondanks de bijwerkingen en onwetendheid begrijp ik dat het voorgeschreven wordt. Ouders komen met de vraag of hun kind ADHD heeft of niet. Dat is niet zonder reden. Wanneer het gedrag onhandelbaar wordt wil je heel graag een oplossing.”


*Wegens privacy redenen blijft deze bron anoniem 

Naar boven

De afgelopen jaren is het gebruik van ADHD-medicijnen toegenomen.



Huisarts D.C. Pot over deze toename:
"ADHD is heel erg media afhankelijk. Dat komt omdat het relatief lastig te diagnosticeren is. Mensen komen tegenwoordig vaker bij de huisarts met de vraag 'Heb ik ADHD?', in plaats van dat de huisarts voorstelt dat er mogelijk sprake is van ADHD."

Naar boven
0:00
/
0:00
Start audio

De reden voor de onwetendheid is het grijze gebied waarin professionals werken. Diagnoses worden gesteld op basis van inschattingen. Aan de hand van deze diagnose wordt er gesproken over een behandeling met medicatie.  

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan